SEN EVDE YOKKEN


Bu ev bazen ben olmayan insanlarla dolup taşıyor. Ben olmayan tek bir tane insan olsa bile dolup taşıyor.

Ama bazen de kimse olmuyor. Ben olan insan da olsa kimse olmuyor evde.

Yine kimse yok evde.

Farkettim ki evde kimse olmayınca ben ya yüksek sesle kendi kendime konuşuyorum. Ya da saçma sapan dans ediyorum. Kimse olmayınca en çok bunları yapıyorum.

Ama şunları da yapıyorum:

Yemek yapıyorum. Tek kişilik yemek yapamıyorum ama. Aynı yemeği üç gün yemek zorunda kalıyorum. Kendi kendime “afiyet olsun” demiyorum.

Arada bir balkona çıkıyorum. Yağmur yağarken müziği kapatıp balkonun kapısını açıyorum.

Ne zaman kurgulanacağı belirsiz videolar çekiyorum.

Yapılacaklar listesini yazmadan öteye gidemiyorum.

Çiçekleri suluyorum.

Sigarayı bırakmayı düşünüyorum.

Desktopumu düzenlemek dururken sevdiğim şarkıların sözlerini ezberliyorum. “Birisi olsa da şunu çalsa şimdi, ben de söylesem” diyorum. Sesimi beğeniyorum bazen.

Pikabı tamir ettireyim de artık Budapeşte’den aldığım plakları dinleyeyim, diyorum.

Evin duvarlarından gelen ritmik uğultunun ne olduğunu merak ediyorum.

Sabah yatıp öğlen kalkıyorum. Her öğlen yarın erken kalkmaya söz veriyorum.

Ipod’un pilini bitirip duruyorum.

Ekmeğin üstüne tahin, tahinin üstüne incir reçeli sürüp annemle babamı daha çok görmem gerektiğini düşünüyorum.

İnsanlar olmasa evde, o zaman bolluğunda, yapacağımı düşündüğüm şeylerin hiçbirini yine yapmıyorum. Zaman bolluğu olsa da insan kıtlığı var demek ki.

Panik içinde kendimi çoğaltıyorum.

Ama ben olmayan insanları çok seviyorum.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s