KIYAMET GİBİ


Nemli bir gündü. Sahildeki çakılları oturduğum yere kadar sürükleyen ve zaman geçtikçe daha da büyüyen dalgaların sesiyle uyuyakalmışım.

Tembellik uykumdan, sırtıma batan çakılların huysuzluğuyla uyandım. Esen rüzgarın uğultusundan dalgaların sesi duyulmaz olmuş, atmosfer kararmıştı. Ağır ve birlikte ilerleyen bulut kümelerinin…

…aslında dünyayı…

…istila etmeye gelen…

…intergalaktik uzay gemileri…

…olduğunu anladığımda…

…beynimdeki bütün kelimeler…

…bulut olup uçtu.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s